Direct aanmelden!

Lang heb ik getwijfeld of ik thuis of in het ziekenhuis wilde bevallen. Nog nooit eerder bevallen en dus geen idee hebben wat je te wachten staat. Het enige dat je weet is dat het pijn gaat doen. Veel pijn. Lang leve de verhalen over de horrorbevallingen, het ene verhaal nog sterker dan het andere. En omdat ik vermoedde dat ik een lage pijngrens zou hebben was in het ziekenhuis bevallen wel een aanlokkelijke optie.

Maar tijdens een informatie-avond werd al wel verteld dat de verhalen over horrorbevallingen vaak wat worden aangedikt en dat deze verhalen vaak ook de enige zijn die je hoort. Vrouwen die hun bevallingen als prima hebben ervaren vertellen dat vaak niet. Dan wordt juist weer het verhaal van die collega of buurvrouw verteld met een horrorbevalling. Vaak ook net iets smeuïger en heftiger.

Vond ik wat voor te zeggen en met het grote vertrouwen in de verloskundigen van Creation heb ik de knoop doorgehakt om thuis te bevallen.

Toen mijn vliezen ‘s nachts braken was het vrij snel duidelijk dat de baby in het vruchtwater had gepoept. Corianne baalde met me mee, ‘je zult helaas toch naar het ziekenhuis moeten!’ Een bevalling laat zich duidelijk niet plannen!

Dus in alle vroegte vertrokken manlief en ik richting Ede. ‘Hou me maar op de hoogte,’ zei Corianne, ‘dan kom ik straks langs, als de baby er bijna is.’

Rond een uur of 8 had ik al 8 cm ontsluiting en we appten Corianne. Zij was van plan om eind van de ochtend te komen, maar zou gelijk komen, want het ging sneller dan gedacht.

En wat was het fijn dat zij er was! Bevallen op een drukke dag in het ziekenhuis is niet ideaal. Veel telefoontjes, veel in-en-uit-loop, veel bellen etc. En als jouw bevalling dan goed verloopt en je ook geen pijnstilling nodig hebt, sta je wat lager op het prioriteitenlijstje, heel logisch. Maar met z’n tweetjes in een ziekenhuiskamer voel je je toch wat verloren en onzeker. Toen Corianne er was, verdween dat gelijk. Een vertrouwd gezicht, wat was dat fijn!

Zij coachte me door de bevalling heen en gaf me tips. Bijvoorbeeld welke houdingen ik nog meer zou kunnen proberen. Eind van de ochtend had ik volledige ontsluiting, maar helaas lieten de persweeën op zich wachten. Corianne stelde de baarkruk voor, de arts-assistent (die ingewerkt werd) in het ziekenhuis schoot hier lichtelijk van in paniek: ‘dit heb ik nog nooit eerder gedaan, wil jij me dan helpen?’ vroeg hij aan Corianne.

De persweeën bleven uit, maar met hulp van weeënopwekkers kwamen ze uiteindelijk op gang. Waar we eerst verwachtten dat de baby eind van de ochtend geboren zou worden, werd ons prachtige zoontje ‘pas’ halverwege de middag geboren! Wat een ontlading en een opluchting!

We hoorden later dat Corianne wel wat afspraken heeft moeten wisselen of ruilen, maar wat waren wij blij dat zij er was! Geen moment hebben we ons alleen of onzeker gevoeld sinds zij er was. Voor mij daarom geen horrorbevalling, maar een hele positieve terugblik naar de bevalling. Zo kan het dus ook!